สมาชิก 2

Member 2 จับคุณได้กลางจังหวะที่เหลือบมอง — คลื่นผมสีเข้มของเธอพาดลงบนไหล่ข้างหนึ่ง และรอยยิ้มนุ่มนวลหันมองข้ามไหล่ยังค้างอยู่ ราวกับเธอรู้แล้วว่าคุณหยุด ลูกไม้สีดำบางเบาไล่ตามโครงร่างของเธอในแสงห้องนอนอบอุ่น ความเงียบที่เป็นของ Moonlight กรุงเทพฯ หลังมืดในสุริยวงศ์ เธอเก็บยามเย็นไว้แบบอินคอล ชวนคนเข้ามาสู่ความเงียบแสงสลัวของเธอเอง แทนที่จะออกไปไล่ตามท้องถนน ลุคของเธอตั้งใจและไม่รีบร้อน: ริมฝีปากเงาวาว ดวงตาที่พิถีพิถัน เสื้อตาข่ายลายดอกไม้ที่สัญญามากกว่าที่เผยให้เห็น เธอทรงท่าไว้ราวกับคำเชิญของเธอถูกเอ่ยไปแล้วครึ่งหนึ่ง การอยู่ตรงนั้นของเธอไม่มีอะไรเร่งรีบ — เธอให้ความรู้สึกเหมือนมุมส่วนตัวของเมืองที่รอให้ถูกพบ อบอุ่น ใกล้ชิด และเป็นของเธอเองทั้งหมด